﻿<title_newspaper="Sztandar Młodych"> 
<title_article="Lędźwian afrykański. Nowa cenna roślina pastewna"> 
<author_1="mgr Henryk Podeworny"> 
<author_2=""> 
<language="pl"> 
<style="press"> 
<year="1954"> 
<date="1954-11-25"> 
<month="11"> 
<period="d"> 
<status="1_obieg"> 
<support="paper">

Lędźwian afrykański jest cenną wysokobiałkową rośliną chętnie spożywaną przez wszystkie zwierzęta w gospodarstwie. Wartość pastewna lędźwianu jest wyższa niż wyki i peluszki. Stwierdzono, że w warunkach deszczowej pogody lędźwian skoszony na początku kwietnia może dać ładny odrost. Pod względu glebowym jest on niewymagający, rośnie dobrze zarówno na glebach cięższych, jak i lżejszych, na suchszych, nawet tam, gdzie słabo się udaje peluszka. Dużą zaletą lędźwianu jest odporność na suszę, co pozwala na uprawę tej rośliny w rejonach kraju o mniejszych opadach. Pod tym względem lędźwian znacznie przewyższa wykę jarą i peluszkę. Ustalono np. w wyniku doświadczeń przeprowadzanych przez Instytut Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa, że w latach 1952 — 1954, podczas silnych susz, plony zielonki lędźwianu były o l/3 wyższe niż peluszki. Bardzo cenną właściwością lędźwianu jest jego duża odporność na niskie temperatury. Młode rośliny wytrzymują przymrozki dochodzące nawet do —8 stopni C. Lędźwian jest b. odporny na przymrozki jesienne. Poplony mogą stać na polu do późnej jesieni. Cenną zaletą lędźwianu jest powolne drewnienie. Spasać go więc można przez cały okres kwitnienia, co zwykle trwa 2—3 tygodnie. Lędźwian afrykański wykazuje również inną — cenną właściwość. Gleba po lędźwianie wzbogacona jest w znaczną ilość azotu i resztek korzeniowych, których wpływ na plony np. ziemniaków okazał się niemniejszy niż żółtego łubinu, który jak wiadomo jest w tym względzie jedną z najcenniejszych roślin. Lędźwian może być uprawiany w plonie głównym oraz w poplonach. Siejemy go na zieloną paszę przeważnie w mieszankach z innymi roślinami pastewnymi, ale może być również uprawiany w czystym siewie. Wówczas wysokość plonów zielonki w przeciętnych warunkach jest nieco niższa od peluszki a wyższa od wyki jarej. Najlepsze okazały się dotychczas mieszanki z łubinami i słonecznikiem. Na gleby średnie dajemy 120—130 kg na ha lędźwianu i 70-80 kg na ha łubinu żółtego lub wąskolistnego.

</support> 
</status> 
</period> 
</date> 
</month> 
</year> 
</style> 
</language> 
</author_2> 
</author_1> 
</title_article> 
</title_newspaper>
